Over mij

Met de deur in huis

Jolanda van Asseldonk

In 2004 een depressie; in 2009 het etiketje chronisch vermoeidheidssyndroom; in 2014 een burn-out. Doortellende zou het logisch zijn dat ik in 2019 weer uitval. Niks is minder waar want ik heb mezelf inmiddels leren kennen; kan nee zeggen (en doen) en ik doe elke dag minimaal een ding wat ik zelf erg leuk vind. Ik wil er inmiddels zijn voor mezelf én mijn omgeving.

Zo ging het nou eenmaal

Op school haalde ik goede punten, al wist bijna niemand hoeveel moeite ik daarvoor deed. Soms wist ik niet waar ik het moest zoeken van de hoofdpijn. Voor een kleinigheidje bleef je echter niet thuis dus ging ik door. Op kamers kreeg ik heimwee en elke week ging ik huilend terug. Opgeven was geen optie, niet voor mezelf en niet voor mijn omgeving. Na nog een studie ging ik van de ene naar de andere werkgever. Ik hoopte ooit een baan te vinden die het de moeite waard maakte om te blijven. Anderen begrepen niet waar ik me druk over maakte, laat staan dat ik na een poos echt ongelukkig werd van het gebrek aan uitdaging. In en buiten mijn werk om kon ik slecht nee zeggen, ik zei regelmatig ja tegen iets dat me echt tegenstond. Van anderen vond ik nee zeggen overigens normaal. Net als dat het meer regel dan uitzondering was dat ik er voor een ander was in plaats van andersom. Na elke teleurstelling rechtte ik mijn rug en ging ik door. Ik hield alle ballen in de lucht en racete van werk naar huis, deed het huishouden, speelde taxi, was regelmatig op school te vinden en stond trouw langs de lijn bij mijn kinderen. Als ik omviel stond ik snel weer op want wie vulde anders de gaten op.

Hoezo voetreflex

Na zowel privé als in mijn werk een aantal dieptepunten doorgemaakt te hebben, had ik geen keus meer. Het roer moest om. Ik besefte dat ik vooral bezig was geweest met en voor anderen. De verbinding met mezelf was ik al lang kwijtgeraakt.  In de zoektocht die volgde leerde ik hoe belangrijk het is mijn eigen grenzen te kennen en te bewaken. En hoe gemakkelijk het voor mij was in oude patronen terug te vallen. Ik realiseerde me wat (on-)bewust denken en handelen met  het lichaam en je gezondheid kan doen.  Ik ontdekte dat via de voeten allerlei processen in het lichaam beïnvloed kunnen worden en wilde daar meer van weten. Voetreflex en ik blijken goed bij elkaar te passen. Het is concreet, tastbaar en laat ruimte voor ondersteunen en meedenken zonder over te nemen. Gaandeweg merken anderen op wat  ik gewoon vind: ik weet vaak intuïtief waar mensen mee zitten. Ik voel met regelmaat aan de voeten wat iemand voor klacht heeft zonder dat diegene het zelf al benoemd heeft.  Steeds  opnieuw word ik blij van het geven van een behandeling. Toen ik besefte hoeveel voetreflex kan betekenen voor iemand die onderuit is gegaan, wist ik: dat wil ik gaan doen. Als ervaringsdeskundige anderen helpen om hun weg naar herstel te versoepelen en dat wat ze in gesprekssessie leren, integreren via voetmassage. De naam van mijn praktijk was snel gevonden: Verder met voeten.

Wanneer je mij wat beter kent weet je dat

• ik een bloedhekel heb aan oneerlijkheid;
• gebak, toetjes en bananen niet aan mij besteed zijn;
• ik een hekel heb aan de geur van seringen en blauwe druifjes;
• ik vrolijk word van geurige fresia’s;
• ik helemaal blij word van luisteren naar de zee;
• ik supertrots ben op mijn (liefst voor altijd) thuiswonende zoon en mijn (vooralsnog tijdelijk uitwonende) dochter;
• ik meer dan happy ben met mijn vriend en we tot in lengte van jaren blijven latten omdat dat voor ons allebei beter is.